شب‌هایی که شهر بیدار می‌ماند

شب که می‌شود، خیابان‌ها از سکوت عادیشان بیرون می‌آیند. چراغ‌ها روشن می‌شوند، صداها بلندتر می‌شوند و جمعیت، آرام‌آرام مثل موجی به هم می‌پیوندند

. در این شب‌ها، شهر فقط یک مکان نیست؛ تبدیل می‌شود به جایی برای هم‌صدایی، برای دیده شدن و شنیده شدن.مردم با هر سن و قشری کنار هم می‌ایستند؛ پیر و جوان، زن و مرد، با امیدهایی که در دل شب روشن‌تر می‌شود. حضورشان خودش یک پیام است؛ پیامی که نیازی به کلام ندارد. شب، تاریکی‌اش را به امانت می‌گیرند و آن را با نور حضورشان پر می‌کنند.

این اجتماعات در شب ۱۶۱ ، یادآور این هستند که هیچ صدایی اگر جمعی باشد، ناشنیده نمی‌ماند. و شاید همین، زیباترین معنای شب‌های بیدار شهر باشد.