قتل مخالفان با نقاب روپوش سفید

به گزارش اختصاصی خبرنگار«صبح نظرآباد» به نقل از گروه سیاسی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، بازخوانی این پرونده، همزمان با پیام اخیر یکی از بازماندگان پهلوی به کادر درمان، بار دیگر نسبت قدرت، استبداد و سوءاستفاده از حرفه پزشکی را در کانون توجه قرار داده است.

زندان‌ها؛ کارخانه خاموش حذف مخالفان

در عصر رضاشاه، زندان‌ها تنها محل نگهداری نبودند؛ بلکه به مراکز حذف سیستماتیک مخالفان بدل شده بودند. مخالفان سیاسی و منتقدان حکومت، نه با محاکمه منصفانه، بلکه با «درمان‌های» مشکوک و تزریق‌های هدفمند، خاموش از صحنه تاریخ حذف می‌شدند. این حذف‌ها، نشان از دیکتاتوری بی‌رحم رضاشاه و بی‌اعتنایی کامل به جان انسان‌ها داشت.

پزشک احمدی؛ ابزار مرگ حکومت پهلوی

نقش پزشک احمدی، به‌عنوان پزشک زندان، فراتر از حرفه پزشکی بود. او دسترسی مستقیم به زندانیان داشت و این دسترسی، در نظام استبدادی رضاشاه، به سلاحی برای سرکوب بدل شد. احمدی با تجویز داروهای مرگبار و ایجاد شرایط «درمانی» مرگ‌آور، جان منتقدان را به فرمان قدرت می‌گرفت و پزشکی را به ابزاری در خدمت سیاست بدل کرد.

قربانیان؛ حذف نخبگان سیاسی و فرهنگی

از میان قربانیان احمدی، نام‌هایی برجسته تاریخ معاصر ایران به چشم می‌خورد: عبدالحسین تیمورتاش، وزیر دربار و نزدیک‌ترین فرد به رضاشاه، سردار اسعد بختیاری، چهره نظامی و سیاسی تأثیرگذار، و فرخی یزدی، شاعر آزادی‌خواه و منتقد استبداد. این حذف‌ها نشان داد که حکومت پهلوی برای تثبیت قدرت، نه دیالوگ سیاسی می‌خواست و نه تحمل نقد؛ بلکه مرگ فیزیکی را انتخاب می‌کرد.

فروپاشی اخلاق و حرفه پزشکی

پرونده احمدی بیش از جنایت فردی، گواه نابودی اخلاق حرفه‌ای در سایه استبداد است. پزشکی که سوگند حفظ جان یاد کرده بود، در خدمت حذف مخالفان قرار گرفت. این نمونه، نشان‌دهنده آن است که در نظام‌های اقتدارگرا، هیچ تخصص یا اخلاقی از سوءاستفاده مصون نیست و حتی حرفه‌های شریف می‌توانند به ابزار سرکوب بدل شوند.

قانون مرده و استبداد حاکم

پرونده پزشک احمدی، تصویر کامل از مرگ قانون در دوره رضاشاه است. قتل‌های خاموش بدون محاکمه و پاسخ‌گویی، نشان داد که نه حقوق بشر رعایت می‌شد و نه دادگاه مستقل معنا داشت. حکومت پهلوی اول با تصرف جان‌ها و نادیده گرفتن قانون، عملاً خود قانون را به ابزار سرکوب تبدیل کرد.

پیام تاریخی؛ هشدار برای امروز

بازخوانی پرونده احمدی، درس مهمی برای امروز دارد: هرگاه قدرت مطلقه بدون پاسخ‌گویی باقی بماند، حتی حرفه پزشکی به ابزاری برای سرکوب تبدیل می‌شود. این پرونده نمادی است از حکومت پهلوی که اخلاق، قانون و جان انسان‌ها را فدای تثبیت قدرت کرد. یادآوری آن، نه برای کینه‌توزی تاریخی، بلکه برای هشدار به آینده است؛ آینده‌ای که تنها با شفافیت، قانون‌مداری و احترام به حقوق انسان‌ها می‌تواند از تکرار چنین فجایعی مصون بماند.

پزشک احمدی؛ نماد یک استبداد خونین

امروز، نام پزشک احمدی فراتر از یک فرد است؛ او نماد استبدادی است که حتی پزشکی را به ابزار قتل بدل کرد. این پرونده نشان می‌دهد که رضاشاه و حکومت پهلوی اول، نه فقط منتقدان سیاسی را حذف کردند، بلکه مرزهای اخلاق، قانون و انسانیت را نیز درنوردیدند. یادآوری این تاریخ، یک هشدار تاریخی است برای همه نسل‌ها؛ هشدار علیه قدرت مطلقه و استبداد خونین.

انتهای خبر/